Baba olmak güzel. Kız babası olmak -ne yapalım tarafsız olamıyorum- ayrı güzel. Ama aynı zamanda zor zanaat da. Her gün eve girdiğinde seni takip eden 2 çift göz. Hem de hiç bakmazmış gibi görünürken. Bir defa kadınlar söz konusu, dikkatli olacaksın, kıskançlığa mahal vermeyeceksin. Bugün önce Yasemin’e sarılıyorsan, yarın önce Zeynep’e sarılacaksın. Şimdi Zeynep’in ödevine yardım ediyorsan, biraz sonra Yasemin ile yapboz yapacaksın. Biri kucağında ise diğerinin elini tutacaksın. Ben kadınların öfkesinden korkarım.

Sonra bir de kadın ruhundan anlama hikayesi var. Zeynep duygularını içine atan, kolay ifade edemeyen, güçlü bir karakter. Onu açmaya, konuşturmaya, duygularını paylaşmaya çalışacaksın. Yoksa volkanda tehlikeli şekilde lav birikebiliyor. Yasemin’de ise tam tersi, susturmaya çalışacaksın. Yoksa dilbazlığı ile seni avucuna alıp, onun duygularını kendi duyguların zannetmene yol açabilir. Zeynep zor ağlıyor, ağladığı zaman dikkate alacaksın. Yasemin hafiften sulugöz, her ağlamasında, ıslak gözlerini süzüşünde yıkılmayacaksın.

Çocukların ritimleri de farklı, farkında olacaksın.  Zeynep 5 ila 7 kuvvetinde esiyor, sık odak değiştiriyor ve babası ile karate yapmayı seviyor. Onu bilinen kız çocuğu oyunları ile mutlu etmeye çalışmayacaksın. Yasemin ise daha yavaş, ama daha odaklı bir ritim de esiyor, onun tertibini, düzenini bozmayacaksın.  Biri biraz erkek fatma, biri tam bir dişi, anlayacak ve duruma uyacaksın. Aslında biraz kedi gibiler, onlar istediğinde ilgi, alaka gösterecek, onlar istemediğinde ortadan yok olacaksın.

Bütün bu cek ve cak’ları ne kadar aklımda tutsam da, her zaman uygulamakta başarılı olamıyorum tabii. Üstüne üstlük bir de Alev var, hiç ama hiç aklından çıkarmayacaksın…

Zeyno kara saçlı, hakikaten kömür karası, buğday tenli. Gözler egzotik, kuzguni siyah. Hafif çekik, bakışlar anlamlı, çoğu zaman muzip. Dudağının kıyısından hafif hafif, şakacı şakacı gülümseyen tiplerden. Yaso bir Pamuk Hanım. Ten Osmanlı beyazı, saçlar kumral, gözler koyu zeytin yeşili. Yaso doludizgin, hiç saklamaksızın gülenlerden, güleçgillerden. Gülünce -şarkının söylediği gibi- gözlerinin içi gülüyor.

Zeyno tam bir fırtına. Dur, durak yok. Minimumda orta şiddette esiyor. Henüz 4 yaşında olmasına rağmen hem bilgiç, hem de ukala. Yasemin -ileride bizi yanıltırsa bilemem- şimdilik tatlı bir meltem olarak esiyor. Azıcık ilgi onu mutlu ediyor, yukarida anlattığım geniş gülümseme hemen yüzüne yayılıveriyor. Tek dişi çıkmış tatlı canavar, o sevimli dişini hemen sergileyiveriyor.

Zeynep’in anaokuluna gidişi hala bir mesele. İki sabahta bir küçükhanımı tekrar ikna etmek gerekiyor. Arabaya binene kadar 2 dakika daha, 3 dakika daha çizgi film seyredeyim pazarlıkları bitmiyor. Bu arada olan o dönemde evde çalışan yardımcı kadına oluyor ve onun tatlı cadı tarafından canına okunuyor. Yasemin Hanım ise gece sürprizlerini seviyor. Bazı geceler anne veya babayı, bazı zamanlar ise ikisini birden değişen zaman aralıklarında asker ediyor. Bir sabır testinden geçiriyor. Gündüz meleği, gece cadısına dönüşüveriyor.

Zeyno fiziksel olarak anne ve babaannenin bir karışımı. Karakteri korkarım ki çokca babaya benziyor. Ben büyürken etrafımda olanların rövanşı almaları da diyebiliriz belki… Yasemin fiziksel olarak -görenlerin yalancısıyım- bazı detaylar dışında, daha çok baba gibi. Karakter olarak henüz karar vermek zor ama sanki annesi gibi. Moda tabiri ile “sakin güç” olabilir. Tabii paketin içinden ne çıkacağını hala tam olarak bilemiyoruz.

Kızlar öncesi ve sonrası hayatımız gece ve gündüz. Ne bir taraf tam gündüz, ne de öbür taraf tam gece. Tüm mutluluğun, keyfin, heyecanlı değişimin yanısıra zorluklar, sorumluluklar ve yorgunluklar da var tabii. Bir yakınımızın söylediği gibi çocuk sahibi olmak bir avuç çakıl taşı yutmak gibi. Midende hep bir ağırlık oluyor ve -Allah sağlık versin- değişen formlarda hep olacak. Kızlarımız iki farklı, iki inanılmaz yoğunlukta ve güzellikte renk bizim için. Zeyno ve Yaso…